Artist statement

Niets is mooier dan wat al geweest is. Sommige dingen blijven hangen tussen het vergeten en het vergane in, en juist daar begint het.

Als beeldend kunstenaar wil ik toeschouwer opnieuw warm maken voor iets wat allang afgekoeld is en nog even dertig seconden op 250 watt in de magnetron heeft gestaan. Het is niet langer het bord spaghetti dat je moeder eergisteren met liefde heeft gemaakt, maar een klomp lauwe pasta die langzaam de vorm van een Tupperwarebakje heeft aangenomen.

Ook de hypocrisie van de moderne westerse mens fascineert me. Klagen over vluchtelingen, maar niet praten over de oorzaak van de vluchtelingenstroom. Politiek speelt voor mij aan de oppervlakte geen directe rol in mijn praktijk, maar door opmerkingen en referenties te verwerken, probeer ik de toeschouwer bewuster te maken van de parallellen tussen vergankelijkheid en onze eigen plek in de samenleving.

Naoorlogse architectuur oordeelt niet. De inwoners kunnen dat wel.